Kamienice gotyckie
Fasady najstarszych kamienic na Rynku Staromiejskim budowano na dość wąskich i wydłużonych działkach. Podstawowym materiałem budowniczym była cegła. Budowle przeważnie o 2-3 kondygnacjach posiadały nie więcej jak 2-3 rzędy okien. Wszystkie kamienice, mimo iż zostały zbudowane w zwartym szyku, różniły się od siebie kolorystycznie, szczegółami architektonicznymi i detalami. Budynki budowane pod koniec XIX w. przeważnie budowane są w stylu neogotyckim lub neorenesansowym. W tym okresie powstaje budynek poczty oraz Dwór Artusa zbudowany w 1891r. wg projektu miejskiego budowniczego Schmidta w miejscu poprzedniego budynku, w którym podpisano II pokój toruński.

Kamienica przy ul. Żeglarskiej 5
Prawdopodobnie jedna z najstarszych kamienic miasta. Stanowiła siedzibę bractwa kupieckiego NMP. Bractwo powstało przed rokiem 1300. Zrzeszało najbogatszych kupców zbożowych. W 1385 r. bractwo połączyło się z bractwem św. Jerzego. Siedzibę przy ul. Żeglarskiej zbudowano z cegły pod koniec XIV w., ale była ona jeszcze przebudowywana w wieku XVI, 1 poł. XVIII i 2 poł. XIX w. W 1962 r. dokonano sensacyjnego odkrycia. Na drugiej kondygnacji kamienicy, prawdopodobnie w dawnej głównej sali zebrań bractwa, odkryto pod warstwą tynku z późniejszego okresu średniowieczne malowidło. Przedstawiało ono cykl scen religijnych, w tym: Koronację, Zmartwychwstanie, Nawiedzenie Marii, Pokłon Trzech Króli i na ścianie zach. św. Jerzego walczącego ze smokiem. Charakter i styl pozwolił określić czas powstania zabytku na lata 1390-1400.

Kamienica ul. Szeroka 38
Prawdopodobnie najstarsza kamienica na tej ulicy z XV w. Pierwotnie trójkondygnacyjna. Układ gotycki zmieniono w 1600 r. Ulica Szeroka nosiła w średniowieczu nazwę Wielkiej. Należała do bardziej reprezentacyjnych ulic miasta. Obecnie mieści się tutaj Pracownia Sztuk Plastycznych i firmy jubilerskiej. Uwagę zwracają dobrze zachowane stropy.

Kamienica ul. Szczytna 2
Stanowi dość wyjątkowy punkt na architektonicznej mapie Torunia. Jest to jedyny dom w mieście wzniesiony na planie kwadratu. Rozplanowanie domu polegało na tym, iż parter był wykorzystywany w celach reprezentacyjnych. Pomieszczenie to było najczęściej wyższe od pozostałych, ze sklepieniem podpartym na jednej, ośmiobocznej, granitowej kolumnie.