Ratusz Staromiejski
Ratusz Staromiejski stanowił centralny punkt miasta, handlowe i administracyjne serce Torunia. Na przestrzeni wieków ratusz pełnił harmonijnie rolę nie tylko administracyjnej siedziby władz i urzędów, lecz również czysto praktyczną jako miejsce handlu torunian. To tutaj na rynku handlowano, kupowano chleb i sukno, ale też spacerowano i uczestniczono w miejskich egzekucjach.
W części wschodniej na parterze handlowano pieczywem. W zachodniej części, zwanej również domem targowym, towary swoje oferowali najbogatsi spośród miejskich kupców sukiennicy. Sąsiednie skrzydło południowe wykorzystywane było jako archiwum miejskie, skarbiec i zbrojownia. Przeciwległe, północne pełniło rolę sali sądowej, gdzie zapewne przy zgromadzonej przy trzech dużych oknach gawiedzi skazywano za różne wykroczenia. Poniżej w piwnicach ratusza znajdowały się wyszynki i karczmy, gdzie raczono się piwem i winem. Zasadnicza bryła gmachu wykształciła się dopiero w końcu XIV w. Wtedy to na prośbę rajców Torunia, wielki mistrz Konrad Wallenrod w 1393 r. zezwolił na zburzenie kilku starych budowli na rynku (sukiennic, ław chlebowych ,wagi, bud handlowych). W tym miejscu postawiono jednorodny budynek ratusza o wymiarach 52,6 X 43,93m. Budowniczym i twórcą Ratusza Staromiejskiego był prawdopodobnie mistrz Andrzej - Polak sprawujący w tym czasie urząd miejskiego budowniczego. W efekcie powstała harmonijna, olśniewająca budowla łącząca w sobie funkcje reprezentacyjne i użytkowe. Pierwotnie posiadał dwie kondygnacje. Czworoboczna wieża główna, najstarsza i najwyższa część budowli powstała około 1279 r. Wyróżniała się strzelistym zwieńczeniem pokrytym blachą. Z każdej strony umieszczone były tarcze zegara. Dodatkowe piętro oraz boczne ośmiokątne wieżyczki w stylu manierystycznym dobudowano podczas przebudowy na początku XVII w. Pracami tymi kierował Anton van Opbergen pochodzący z Flandrii oraz Wilhelm Marcin Steihauer. Ratusz wzbogacił się o szereg motywów dekoracyjnych i elementów w stylu niderlandzkiego manieryzmu. Mimo przebudowy zachowano gotycki charakter całości, w tym np. gotyckie sale na parterze o sklepieniu krzyżowo-żebrowym. Oblężenie miasta w 1703 r. przez wojska szwedzkie pod dowództwem króla Karola XII i długotrwały ostrzał artyleryjski spowodowały zniszczenie wielu budowli i kamienic, w tym Ratusza Staromiejskiego, który spłonął. Trudna sytuacja materialna miasta sprawiła, że dopiero w 1722 r. zapadła decyzja o odbudowie, którą ukończono w 1737 r. Mimo że zasadniczy układ przestrzenny budowli nie uległ zmianie, ratusz otrzymuje dodatkowo od strony zach. tynkowany późnobarokowy ryzalit, mniej ozdobne ceglane szczyty. Nie odbudowano też wysokiego hełmu wieży głównej, przez co budowla uzyskała bardziej skromny wygląd.