Zamek Krzyżacki
Jeden z najwcześniej wybudowanych zamków krzyżackich na ziemi chełmińskiej. Zajmował w średniowiecznym Toruniu centralne miejsce, między Starym a Nowym Miastem, które stanowiły w tym okresie samodzielne ośrodki miejskie oddzielone murami. Położony na wzgórzu był dodatkowo chroniony od strony południowej doliną Wisły , a od strony zachodniej strumieniem Postolec.
W 1255 r. bracia zakonu krzyżackiego rozpoczęli w Toruniu budowę zamku murowanego, na pozostałościach znajdującego się wcześniej gródu ziemno-drewnianego. Pierwsza wzmianka mówiąca o toruńskim komturze pochodzi z 1251 r. Pierwotnie około roku 1256-1263 budowano mury obwodowe zamku właściwego oraz nieregularny zamek konwentualny. Następnie pod koniec XIV w. dobudowano refektarz, dormitorium, skrzydło płd. z kaplicą, ganek na kamiennych słupach, około 1270 r. wieżę zwaną gdaniskiem czyli wieżę latrynową, na początku XIV w. wolno stojącą 8-boczną wieżę zwaną stołpem. (pozostały tylko fundamenty) Wieża ta jest przykładem wczesnośredniowiecznych koncepcji rozbudowy, kiedy to wieżę umieszczano wewnątrz murów zamykających. W póżniejszym okresie zaczęła ona stanowić integralną część murów, najczęściej na narożnikach. W okresie od początku XIV w. do połowy XV w. kontynuowano prace modernizacyjne na zamku. Ostatecznie w lutym 1454 r. oba miasta połączyły się, zamek zaś utożsamiany z atrybutem władzy, siedziba poborcy podatków i nadmiernych obciążeń fiskalnych, został przez mieszczan zburzony. W miejscu tym urządzono śmietnisko.
czytaj więcej o zamku